Svensk ordbok 2009, webbversion

bekvä´ma sig verb bekvämade bekvämat be·kväm·ar●(mot­villigt) göra an­strängningar för att ut­föra viss handling e.d. psykol.han fick bekväma sig till att be om ur­säktnu måste han bekväma sig att svarabekväma sig till ngt, bekväma sig (till) att+Vsedan 1472–86Speculum Virginumfornsv. beqväma sik Subst.:vbid1-115826bekvämande