Svensk ordbok 2009, webbversion
verb bekvämade bekvämat
be·kväm·ar●(motvilligt) göra ansträngningar
för att utföra viss handling e.d.
psykol.han fick bekväma sig till att be om ursäktnu måste han bekväma sig att svarabekväma sig till ngt, bekväma sig (till) att+Vsedan 1472–86Speculum Virginumfornsv. beqväma sik
Subst.:vbid1-115826bekvämande